RIPE

​

​

[.]

 

Οι άντρες φτιάχνουν τα καλύτερα σουβλάκια

Οι γυναίκες κεφτέδες, και παιδιά

Τα δελφίνια κοιμούνται μόνο με το μισό τους εγκέφαλο, ομως οι

άνθρωποι συχνά δεν μπορούν να κοιμηθούν,

καθόλου

-Κρύο νερό.

Πρώτα φεύγει η γη απ’ τα πόδια και μετά τα πόδια απ τη γη

Τρέχεις.

[.]
 

​

Επιχειρώντας την επούλωσης ενός τραύματος που προσγειώνεται ξαφνικά στο χώρο -σαν μια βαριά κουβέρτα σε κεφάλια παιδιών που κοιμούνται- το έργο έχει αναφορές ή νύξεις στη σεξουαλική παρενόχληση, αγγίζοντας ταυτόχρονα ένα ευρύτερο, συλλογικό τραύμα που φέρουμε μέσα στη βίαιη, πατριαρχική καθημερινότητα.

Η συμμετοχική περφόρμανς RIPE, δομείται συμβολικά σαν μια διαδρομή -τόσο για την περφόρμερ, όσο και για το κοινό που συμμετέχει και μοιράζεται εξ αρχής τη σκηνική εμπειρία- από το σώμα και το προσωπικό/private στο κοινό/communal, στο τραύμα, την απώλεια  και το χτίσιμο όλων ξανά μέσα από την ευαλωτότητα και το μοίρασμα, φτάνοντας (;) τελικά  στην επαναδιεκδίκηση του σώματος, της χαράς και της συνύπαρξης. 

 

A pearl of a tear

A dance floor appears in the middle of the room

A song is sung while a wound is open

 

​

​

Το έργο λειτουργεί σαν ένας μεταβατικός χώρος ανάμεσα στη νόηση και την εμπειρία, καθώς ελίσσεται ανάμεσα σε στρώματα συνείδησης, ένστικτα και αισθήσεις. Ένα σχεδόν-πάρτυ -ή όταν υπνοβατούμε μαζί σε μια πίστα.

 

Εξερευνώντας το εύρος της προσωπικής εμπειρίας μέσω του ιδιωτικού και του κοινού, το έργο επαναπροσεγγίζει διαρκώς την αντίληψή μας για το οικείο. Εξομολογήσεις σαν φλας, σαν λάμψεις ενός άρρητου τραύματος που μας τυφλώνει -μέχρι να ενδώσουμε.

Η συνειδητή επιλογή να φροντίσουμε κάθε πληγή μας με χορό. Ένας χορός που εξαπλώνεται στο σώμα και διεκδικεί πέρα από την επιβίωση ή την ύπαρξη, τη χαρά.

​

Note: The piece suggests participation and physical touch.

 

Κείμενο/Σκηνοθεσία/Χορογραφία Άννη Χούρη

Μουσική Kalaqs

​

Το RIPE δημιουργήθηκε στα πλαίσια του Moving The New Artistic Development Residency της Στέγης Χορού Λεμεσού (2023).

 

Photos by Pavlos Vrionides

​